حکایت ضربالمثل «کوه به کوه نمیرسد، ولی آدم به آدم میرسد» را میدانید؟
كوه به کوه نمیرسد، ولی آدم به آدم میرسد» را میدانید؟ امروز حکایت کوتاهی را از ضربالمثل «کوه به کوه نمیرسد، ولی آدم به آدم میرسد» میخوانید. ضربالمثلهای فارسی ریشه در ادبیات عامیانه ایران دارند. ادبیاتی که به گواه تاریخ ادبیات کشورمان، از غنای کمی و کیفی بالایی برخوردار است. چه در عرصه نثر و چه در عرصه نظم. ضربالمثلهای فارسی را چقدر در مکالمات روزمرهمان به کار میبریم؟ نسل جدید چقدر در کنار تکیهکلامهای امروزی، ضربالمثلها و عبارات کنایهآمیز را به کار میبرند. شاید باید مثل تمامی امور فرهنگی دیگر برای بقای زبان فارسی، ادبیات نظم و نثر کشورمان از سویی رسانهها و از طرفی دیگر خانوادهها آستین بالا بزنند و در اشاعه این ضربالمثلها سهم داشته باشند. ضربالمثلها بخش با ارزشی از زبان را شکل میدهند که نشاندهنده اعتقادات و ارزشهای یک جامعه و فرهنگ هستند. استفاده بجا از ضربالمثلها باعث زیبایی کلام و درک بهتر پیام از سوی شنونده میشود. با این وصف امروز به نقل حکایت کوتاهی از ضربالمثل «کوه به کوه نمیرسد، ولی آدم به آدم میرسد» میپردازیم.